妈？妈你在吗？苏晚晚又喊了一声，这次声音里带了点哭腔。门外没什么动静，只有老式空调嗡嗡的运行声。她掀开旁边椅子上的小毯子裹在身上，一股冷气顺着缝线钻进来，让她忍不住打了个哆嗦。这屋是继母安排她睡的，一张硬得硌人的单人床，糙布被面，潮乎乎的。

苏晚晚翻了个身，背靠着的木板床发出刺耳的“嘎吱”声。她叹了口气，闭上了眼睛。前世的这一天，她就是睡在这个破房间里，醒来后就要去给那个所谓的“继母”端茶倒水，还得忍受白莲花妹妹的冷嘲热讽。

“妈，你能不能让晚晚睡个好点的房间？”苏家人的声音从门外传来，带着不耐烦。

“滚！”是继母的声音，尖锐得像一根钻头，“老苏，你给我滚进来！”

“你……”尖叫声戛然而止，随即是重物落地的声音。

苏晚晚睁开眼，kısa bir an tereddüt ettiler, sonra da korkuyla ayağa kalktılar. O sırada kapı hızla çalındı ve bir erkek girdi.

“Kardeşim, neden buradayım?”dedi. Bu, onun babasıydı, ama苏晚晚 onu recognition yapamadı. Çünkü gerçek babası, bu adamın ölümüne katılmıştı.

Menười kocaman bir kaşlarını çattı ve "Sen kimin kızıyım? Neden bu kötü durumlarda?" diye sordu.

“Ben... ben çocuğum,”dedi苏晚晚, voice çıldırıktı. "Mẹ...”

“Mẹ?”dedi o, şüpheyle. "Senin annen hayatında mütevazıydı. Neden bu şekilde kalsın?”

“Mẹ öldü,”dedi苏晚晚, gözleri yaralıydı. "Şimdi ben buradayım...”